“He Refused Surgery and Relied on Painkillers: The Fatal Mistake That Led to Cocoy Laurel’s Death”

Isa sa mga pinakamasakit na balita sa mundo ng showbiz ngayong taon: pumanaw na si Victor “Cocoy” Laurel sa edad na 72 noong Sabado, June 14, 2025. Ayon sa kapatid niyang si David Laurel, cardiac arrest dulot ng multiple organ failure ang naging sanhi ng kanyang pagkamatay. Pero sa likod ng simpleng ulat na ito, may mas malalim na kwento—isang serye ng maling desisyon, matinding takot, at tahimik na pagdurusa na tumagal ng halos dalawampung taon.

Magsimula tayo noong 2005, pagkatapos ng isang matagumpay na performance sa musical na The Miraculous Virgin of Caysasay. Doon nagsimulang makaramdam si Cocoy ng matinding pananakit sa likod. Kalaunan, nalaman na may malubha pala siyang spinal injury. Sa simula, nakakagalaw pa siya. Pero habang lumilipas ang mga taon, unti-unti siyang nahirapan tumayo, maglakad, at ang dating sigla niya sa entablado ay napalitan ng katahimikan.

May option siyang sumailalim sa operasyon — pero tumanggi siya. Ayon kay David, matagal nang may trauma si Cocoy sa mga doktor. May pinagdaanan siya noon na nagdulot ng matinding takot sa medical procedures. Kaya kahit paulit-ulit siyang sinabihan ng mga doktor na kailangan na ang surgery, mas pinili niyang dumaan sa painkillers.

“Takot siya. Hindi na siya nagtitiwala sa mga doktor,” ani David. “May iniinom siyang gamot para sa sakit, pero habang tumatagal, hindi na rin ito umepekto.”

At dito nagsimula ang unti-unting pagbagsak ng kanyang kalusugan. Dahil hindi naayos ang problema sa spine, unti-unting nasira ang ibang bahagi ng katawan niya. Hanggang sa dumating ang araw na hindi na kinaya ng katawan niya — bumigay ang mga organs, isa-isa.

Pero sa kabila ng lahat, hindi naging pabigat si Cocoy. Kahit masakit, kahit hirap na hirap na siya, hindi siya nawalan ng sigla. Patuloy siyang lumilikha ng sining — sa musika, pagpipinta, at pagtuturo. Isa siyang tunay na artist na, kahit may sakit, pinipilit pa ring magbahagi ng talento.

May isang kwento si David na tila sumasalamin sa buong pagkatao ni Cocoy. Nasa Italy daw sila noon. Bigla na lang kumanta si Cocoy ng “Volare” sa isang restaurant — walang mic, walang stage, pero napatigil ang lahat. Maya-maya, sabay-sabay nang kumakanta ang mga tao. “’Yun ang magic niya,” sabi ni David.

Hindi lang ito isang talento. Ito ay isang karisma na hindi matutumbasan. Kahit sa cruise ship daw, bigla siyang kakanta habang dinner. Wala pang ilang minuto, sumasayaw na ang mga dayuhan sa ibabaw ng mga mesa!

Si Iwi Laurel, kapatid ni Cocoy at isang sikat na singer noong ‘80s, inalala kung gaano ka-generous ang kuya nila. “Siya ang unang nagturo sa akin kumanta,” ani Iwi. “Napaka-maalalahanin niya. Very gentle. Gusto niya talagang magbahagi.”

Galing si Cocoy sa kilalang Laurel family — mga pulitiko, mga artist, mga intelektwal. Anak siya ng dating Bise Presidente Salvador “Doy” Laurel at ng legendary theater actress na si Celia Diaz-Laurel. Ayon kay David, hindi lang sa entablado nakatulong si Cocoy. Maging sa kampanya ng ama nila noong 1965, naging “secret weapon” siya.

“Siya ‘yung nagbibigay-aliw sa mga rally,” ani David. “Kakanta siya, maggigitara. Nahahawakan niya ang damdamin ng mga tao.”

Ngayong wala na si Cocoy, hindi lang pamilya ang nagdadalamhati — kundi pati ang buong industriya ng musika at teatro. Isa siyang boses na hindi madaling kalimutan. Isa siyang presensiya na hindi matutumbasan.

Isinagawa ang inurnment niya noong Huwebes, June 19. Tahimik at emosyonal ang selebrasyon ng kanyang buhay. Ngunit sa mga mata ng mga nakakaalam sa kanyang pinagdaanan, ang kwento niya ay isang paalala: Huwag balewalain ang kalusugan. Huwag hayaang manaig ang takot sa tamang lunas.

Nabuhay si Cocoy Laurel sa sining, pagmamahal, at serbisyo. Pero ang kanyang pagkamatay ay dulot ng isang pagkakamaling maraming Pilipino rin ang nagagawa — ang pagsantabi sa medikal na pangangailangan dahil sa trauma, takot, o pride.

Sa huli, hindi lang alaala ang iniwan ni Cocoy. Iniwan niya ang aral na dapat tayong matutong humarap sa takot at magtiwala ulit sa lunas. Isa siyang alon ng sining na lumisan — pero ang kanyang kanta, ang kanyang kwento, ay mananatiling umaalingawngaw.